Begin jaren zestig
was er een nieuw type schip bijgekomen, het bevoorradingsschip (offshore schip)
voor het bevoorraden van boorplatforms in de olie- en gasindustrie op de Noordzee.
De Claes Compaen, evenals
de Thomas de Gauwdief waren enkele van de eerste Offshore slepers voor de
Noordzee. Ze waren gebouwd in opdracht voor een Duitse rederij en toen zij verouderden
werden ze aangekocht door een groep investeerders uit IJmuiden.
Met Claes Compaen hydrografisch
onderzoek gedaan (olie en gas) bij de Falklandeilanden en bij South Georgia. Op
de Falklands vonden Kok Klaas uit Ommen en bootsman Daan uit Groningen hun
vrouw. Daan is bij zijn schoonvader op de boerderij gegaan en verbouwt nu de
piepers voor kok Klaas. Deze Klaas liet een Fish & Chips wagen maken en gaf
die de naam The Frying Dutchman.
Hij gaat hiermee de eilanden af. Z’n schoonfamilie heeft de vissersvloot in beheer, dus verser kan de vis die hij bakt niet zijn.
Hij gaat hiermee de eilanden af. Z’n schoonfamilie heeft de vissersvloot in beheer, dus verser kan de vis die hij bakt niet zijn.
Moderne offshore. Afbeelding Wagenborg |
Met de sleepvaart ging het hard bergafwaarts.
Het slepen van
boorplatforms begin jaren zestig tot de jaren midden zeventig. Komende vanuit
de Golf van Mexico of de Oost-Amerikaanse kust met een reisduur van 40 - 50
dagen over de Noord-Atlantic had tot gevolg dat op de slepers deze spreuk
was ontstaan:
Geef ons heden ten dage een
jop* en verlos ons van de sleep over de Noord-Atlantic naar de Noordzee.
Door speciaal
ontwikkelde schepen die hun laaddek konden laten afzinken werd de tijdsduur van
een dergelijk transport over zee flink ingekort tot 10 - 15 dagen.
De eerste waren naar
een ontwerp van Nan Halfweeg, bergingsinspecteur bij Wijsmuller.
De windmolenparken op zee vroegen weer om een ander type schip.
Vroon Offshore
Services uit Breskens en de Koninklijke Wagenborg uit Delfzijl werden hier de leiders
in.
Van Oord is een toonaangevende bouwer van windmolens op zee. |
Er was een heel
ander tijdperk aangebroken voor de zeeman. De zeevaartscholen moesten hier op
inspelen.
De automatisering had zijn intrede gedaan en vereiste weer daarvoor opgeleide mensen. Het vak meet- en regeltechniek deed zijn intrede, computers aan boord voor de belading, elektronische zeekaarten met de begrippen Rasterkaart of Vectorkaart. Een GPS zodat de lieden van de bevrachting je kunnen traceren. Astronomische Plaatsbepaling was geen hoofdvak meer, maar werd een bijvak. Even een stop bij een exotisch eiland voor een glas melk met een krant erbij is voorbij. Automatic Identification System, kortweg AIS genoemd, weet bijvoorbeeld met wie je een aanvaring hebt gehad.
De marconist verdween en voor hem kwam een Inmarsat installatie met een NAVTEX ontvanger in de plaats. We doen er nog een EPIRB bij, een Emergency Position Indicating Radio Beacon voor het geval het schip afzinkt, dan kunnen we de positie bepalen waar zij is vergaan.
Ik mocht het nog meemaken de automatisering in de scheepvaart.
Maar ik ben nu blij dat ik, als ik nu in 2015 in mijn kooi kruip en ga liggen achter “kaap kont” er geen bellen of zoemers gaan van de bevrachting met bijvoorbeeld “Kapitein, graag iets sneller varen, dit is een order”.
De automatisering had zijn intrede gedaan en vereiste weer daarvoor opgeleide mensen. Het vak meet- en regeltechniek deed zijn intrede, computers aan boord voor de belading, elektronische zeekaarten met de begrippen Rasterkaart of Vectorkaart. Een GPS zodat de lieden van de bevrachting je kunnen traceren. Astronomische Plaatsbepaling was geen hoofdvak meer, maar werd een bijvak. Even een stop bij een exotisch eiland voor een glas melk met een krant erbij is voorbij. Automatic Identification System, kortweg AIS genoemd, weet bijvoorbeeld met wie je een aanvaring hebt gehad.
De marconist verdween en voor hem kwam een Inmarsat installatie met een NAVTEX ontvanger in de plaats. We doen er nog een EPIRB bij, een Emergency Position Indicating Radio Beacon voor het geval het schip afzinkt, dan kunnen we de positie bepalen waar zij is vergaan.
Ik mocht het nog meemaken de automatisering in de scheepvaart.
Maar ik ben nu blij dat ik, als ik nu in 2015 in mijn kooi kruip en ga liggen achter “kaap kont” er geen bellen of zoemers gaan van de bevrachting met bijvoorbeeld “Kapitein, graag iets sneller varen, dit is een order”.
* Jop: Een Jop is in de sleepvaart een bergingsklus, bijv. een schip dat op het strand is geraakt of een schip dat zich door motor- of roerschade niet kan verplaatsen. Een schip dat op de rotsen is gelopen, enzovoort. Neem bijv. de ramp met de Torrey Canyon in 1967, zie HIER (klik).
Rust zo die gaat!
F.L.Woodleg
Hej Peter,
BeantwoordenVerwijderenIk ben even wat berichten aan het inhalen, zal voortaan regelmatig kijken of er een nieuw bericht is.
Als landrot sta je er niet bij stil dat er zoveel verschillende schepen zijn maar als je dit dan leest is het natuurlijk logisch.
Ik weet niet of ik het zo mag zeggen, maar het lijkt me met al die nieuwe apperatuur niet leuker geworden om op een schip te werken. Moest je vroeger van alles kunnen, nu doet alle apperatuur het voor je. Ook de stops onderweg om voedsel in te slaan en ontmoetingen met collega vaarders op excotische eilandjes waar je eerder zo leuk over schreef komen nauwelijks meer voor. De romantiek als ik het zo mag zeggen is er af. Heb je daar geen moeite mee gehad?
Groetjes Els
@Els
BeantwoordenVerwijderenJa, daar heb ik veel moeite mee gehad. Het was ook een reden om eerder te stoppen met varen en voor de klas te gaan staan.
Kon ik de toekomstige navigators zo nu en dan onder de les nog eens vertellen hoe het er in mijn jonge jaren aan toe ging. Vaak vond met dat ook leuker en interessanter dan een stabiliteitsberekening.
Groetjes, Peter
Goh ja, kan me voorstellen dat je daar veel moeite hebt gehad Peter.
BeantwoordenVerwijderenMet automatisering wordt de boel er niet altijd leuker op.
Echte ambachtsmensen verdwijnen zo langzaamaan overal,
alles moet liefst zo makkelijk mogelijk met zo min mogelijk, of zelfs géén, mensen.
Jammer hoor.