bij het scheepvaartmuseum

bij het scheepvaartmuseum
Als schipper van het V.O.C. schip de Amsterdam

zondag 18 maart 2018

Maart in Zweden

 
Onze laatste winter in Zweden is een lange winter gebleken met zeer veel sneeuw.
 
 
Het dak van het gastenhuis van de zware sneeuwlast ontdaan.


Eroderende sneeuw op het vogelvoederhuis.

 

 
Naar het bos...



Dit houthok zuchtte zwaar onder de last samengepakte sneeuw van 1.75 meter hoog!



 
Sim, lekker uitdagen tot een spelletje.

En daarna naar huis, 'ga je mee baas?'

 
 
Vandaag is gisteren geworden
Peter Jochems


vrijdag 2 maart 2018

Happy memories!

 
 


Vandaag is gisteren geworden
Peter Jochems
 
 
 
 

donderdag 1 maart 2018

Hotel Café Slijterij 'De Zwerfkei'


Als de pruimen weer op smaak zijn, komen de verhalen van F.L. Woodleg weer, maar nu even een mijmering over het verleden van een hotel in Ansen - Drenthe.
 
 
 
Hotel Café en Slijterij De Zwerfkei
 



Het zal in de jaren 2002 t/m 2005 zijn geweest dat Gonny en ik regelmatig een weekend of langer in Ansen verbleven in hotel 'De Zwerfkei'. Altijd was er de mogelijkheid om onze hond Cayan mee te nemen. Die was in tussentijd goede maatjes geworden met Asta en Summer, de honden van Gerrit en Betty, de eigenaren van de Zwerfkei.
Gerrit nam ze vaak alle drie aan het begin van de avond in de auto mee naar het bos, de Anserdennen. Dit vond onze Drentse Patrijs best leuk. Gerrit gebruikte de tijd vaak om te kijken hoe het stond met de wildstand, hij was een jager. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hem of zijn maten nooit met een stuk wild heb gezien, laat staan dat dit geserveerd werd.
Bij het serveren van het avondeten had Gerrit altijd de vaste 'opdien uitleg': aardappeltjes van vandaag (gekookte) en van gisteren (gebakken). Betty stond in de keuken, zij kon goed koken en had altijd een driegangenmenu. Wij hadden altijd de voorkeur voor haar Drentse mosterdsoep.
Als Gerrit met de honden terugkwam was er altijd tijd voor een borrel, de locals kwamen vaak nog even langs voor een pakje rookwaren en namen eveneens een borrel of legden een biljartje.
De zondagochtend was er voor het klootschieten met Gerrit onderweg als foeragemeester, de middag voor verhalen uit de oude doos met leden van de 'klootschietvereniging'. Het avondeten werd dan vaak later opgediend als er geen klanten meer waren.
 
Op 18 januari 1963 zagen wij Reinier Paping de Elfstedentocht winnen in het café wat later de naam 'Zwerfkei' kreeg. Het was naast café tevens een beerhouderij. Wij fietsten hier dagelijks aan voorbij als we naar de landbouwschool in Dwingeloo gingen. De tv stond die ochtend aan toen we eraan voorbij fietsten. Net als het de gewoonste zaak was stapten we allemaal af en gingen tv kijken.
Tibbe de caféhouder heeft wel de school gebeld en verteld dat de leerlingen uit Ruinen en Ansen bij hem zaten te kijken naar de Elfstedentocht. We kregen ijsvrij van het schoolhoofd. Maar de andere dag kregen we wel een preek dat het niet weer mocht gebeuren zonder eerst op school te komen. Het had ons in elk geval 20 km fietsen bespaard die dag.
Kort erna werd het pand aangekocht door Aaltje en Berend Luning die het de naam Zwerfkei gaven, het werd een hotel annex café/slijterij.
Ja, Drenthe zat in de lift voor de recreatie. In 1978 werden Betsie en Roelof Kruithof er de huurders van. Begin jaren ’80 kochten Gerrit en Betty Versluis het pand aan en deden het weer van de hand in 2005. Toen werd het van de familie Bartels. Een pension met conferentiezaal.

Als we er zo nu en dan nog eens aan voorbij rijden zien we er weinig leven en denken met weemoed terug aan die gezellige jaren van 2002 t/m 2005! We hebben hierna nooit meer een hotel gevonden waar we ons zo goed thuis voelden.
 

Zittend op een Zweedse zwerfkei met het kleine zwerfkeitje
dat ik van Gerrit kreeg op de afscheidsavond.
 
Vandaag is gisteren geworden...
Peter Jochems
 
 
 
 

donderdag 8 februari 2018

Koers verleggen



 


In een van mijn blogverhalen van juni 2016 stond iets over koers verleggen, een enkeling die deze uitdrukking kende had het door. Daar heb je een kompas bij nodig met zijn 32 windstreken, een streek is 11¼°.

Om je huis te verkopen heb je maar één koper nodig, wij hadden 28 bezichtigingen. Het werd uiteindelijk een gezin uit ons dorp, twee keer geweest, koop rond. Maar ja, een Zweed weet wat een goed huis waard is. Niet die zeikende Nederlander of Belg.
De belangstellenden voor ons huis in Zweden: Nederlanders, drie Belgen en een 'nep' Amerikaan: let wel een 'Army Captain John Hartmann', zijn roots lagen in Zweden, moest zogenaamd even terug naar Afghanistan 'maar dan waren er de dollars!'

Uiteindelijk werd het dan dus het leuke jonge gezin uit het dorp.

Die hieronder staan waren wel de raarste aspirant kopers met een tik.
Of ligt het aan de streekgebondenheid waar zij vandaan kwamen? Ik pik er een aantal uit die echt het toppunt waren.

Het waren lieden uit de Kop van Noord-Holland, bijv. een juf uit Midwoud, het Sápmi heksje uit het Avenhornse en dan was er nog de fantast en vensterspecialist, kok en koeienmelker uit Hippolytushoef met vrouw, beiden meurend naar zweet. Een bod maar liefst. Zwager gaf geen financiële medewerking, dus N moest z'n bod terugtrekken. Het Sápmi heksje vliegt trouwens nu in februari 2018 weer rond op haar bezem in de omgeving van Strömsund.
Dan was er een groepje (3 paren) gestuurd of gewoon nieuwsgierig even een Zweeds huisje kijken voor ‘Linke Lowietje’ uit D. Maar deze lieden vielen al vrij gauw door de mand.
Maar dan die Belg Oklahoma Bob, diverse telefoongesprekken van drie kwartier. In december 2016 kwam hij met een vriend een bood op ons huis, maar zijn Greet floot hem terug: 'Jij een huis in Zweden? Dan neemt Greet de kuierlatten jongen'. Wat een loser.
Dan het stel in februari 2017 onder Brussel vandaan met twee kinderen van 5 en 6 jaar die gauw in de winterkleding waren gezet. Waren nog nooit in Zweden geweest, 48 uur later stonden zij voor onze deur. Ze kwamen op aanraden van haar schoonzus. Dan was zij zoals bleek het overspannen stel kwijt. Maar ja bij -10° en ijzel op de weg kom je op andere gedachten.
Dan hadden we nog een gemengd stel Belg/Pools. Zweden in 10 dagen en 5 huizen bekijken in het Noorden, geen tijd om vragen te stellen. Hond uitlaten en door naar het volgende huis. Ze konden pas over 3 jaar weg uit België.

Doordat het getij verloopt, ga ik nu de bakens verzetten.
 



Tot in de pruimentijd!

 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg

donderdag 1 februari 2018

The MS Bucanier Queen - deel 4 uit de reeks 'Varen is leuk'


Uit de reeks Varen is leuk:

The MS Bucanier Queen in vier delen
Deel 4 van 4
 
Januari - mei 1980


 



Op twee april kregen we toch nog last van cycloon Wally, we bevonden ons nabij de Lau eilanden, ruim aan de oostkant van de trekrichting van haar. Wel meer wind met deining dan normaal. We hebben twaalf uur bijgedraaid gelegen en hebben toen onze reis weer vervolgd.
Het medisch team was in tussentijd met een extra verpleegster uitgerust. In sommige gevallen werd de geopereerde patiënt overgedragen aan het hospitaal te Suva of aan die op Vanua Levu als er veel nazorg nodig was, bijv. bij een amputatie.
 
Janna en ik monsterden half april af. Toen de Bucanier Queen weer naar zee vertrok zwaaiden we Hilary uit. Onze plaatsen waren ingenomen door mensen van de archipel.
'Wel raar,' zei ik tegen Janna, 'normaal stonden jullie op de kade als ik vertrok.'
'Ook nu heb ik het luduvudu gevoel,' zei Janna, 'kom, we vragen Moppie Tol en Kok Nol mee uit eten vanavond. En vannacht wil ik samen op het strand slapen.'
We mochten voor zes dagen in de oude hut van Moppie Tol.
 
 


Op de avond voor ons vertrek naar Nederland waren Scherman, Wilde Bill en Kok Nol naar de hut gekomen voor een biertje. Onderwijl vertelden zij dat ze gezamenlijk gingen beleggen in een vakantieresort. Ze hadden voor ons al banen: Hilary hoofd EHBO, Janna manager en ik mocht kiezen tussen hoofd tuinman of hoofd van de civiele dienst.
 
Janna en ik vlogen terug via Brisbane naar Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië, hier verbleven we vier dagen. Janna wilde deze stad graag bezichtigen, maar na vierentwintig uur had ze het al gezien.
'Wat een gekrioel en lawaai Peter, ik word hier erg nerveus van.'
Merkkleding was er spotgoedkoop vond ze.
'Ik laat dit aan Hilary weten in mijn eerstvolgende brief aan haar. Ik heb er nog steeds moeite mee dat wij alweer op de terugreis zijn en dat zij nog op de Bucanier Queen is,' zei Janna.
'Een rondrit door Kuala Lumpur bij avond brengt je wel weer op andere gedachten,' zei ik. Eten en drinken in de eetstraat met haar honderden hawkers (eetstalletjes) die de stad rijk is.
'Doen we,' zei ze en ik kreeg een zoen.
We waren ruim op tijd terug in De Druif, het eerste tapbiertje van Bob smaakte zeer goed. Bob vertelde dat er nog geen goed bod op De Druif was geweest.
Janna bracht hem de volgende dag naar Harlingen voor de boot naar Terschelling waar zijn seizoen ook weer begon. Ik deed die dag de was, ruimde de koffers op. 'Tot de volgende reis!' zei ik.
Rob kwam met het voorstel om Corry te vragen voor deze avonddienst: 'Dan gaan we gezamenlijk uit eten in Wijk aan Zee en worden jullie bijgepraat over de stand van zaken met De Druif en over onze toekomstplannen.
 
 

 
Hilary reisde via Kreta naar Amsterdam, eind september haalde Janna haar van Schiphol.
 
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 
 
 

donderdag 25 januari 2018

The MS Bucanier Queen - deel 3 uit de reeks 'Varen is leuk'


Uit de reeks Varen is leuk:

The MS Bucanier Queen in vier delen
Deel 3 van 4
 
September - december 1979
 




 
De Bucanier Queen was als 'Florence Nightingale' in 1949 te water gegaan bij een Nederlandse werf te Slikkerveer voor de Britse Overzeese gebieden.
Een schip van zestig meter lang, negen meter breed en een ladingcapaciteit van vierhonderd ton DW. De originele Deutz motor uit 1949 van 300 pk stond er nog in en die gaf haar een dienstsnelheid van 10 mijl p/u.
 
Het artsenechtpaar Lydia & Tom reisde begin september met Hilary af om hun werkplek in orde te maken.
 
Een ruwe indeling van The Bucanier Queen
 
Voor mijn hut bevond zich het stuurhuis met radiokamer, via een speciale zend-/ontvangstfrequentie was het schip altijd bereikbaar. Het hospitaal bevond zich onder mijn hut en had vier bedden. De operatiekamer bevond zich er voor, dit was de enige ruimte met airco.
Daaronder waren de passagiersaccommodatie en de hutten voor het medisch team. Mijn kooi had men aangepast en er waren twee extra hutten voor passagiers bij gekomen.
Met een constante temperatuur tussen 20 à 30°C met een zeewind was het redelijk goed vertoeven aan boord. Onder de zonnetent aan dek, of met een windhapper in je patrijspoort tijdens de vaart altijd een windje in je hut.
Voor de bemanning waren de hutten op het voorschip, evenals de kombuis met messrooms.
 
De samenstelling van de bemanning
 
De bemanning bestond uit stuurman Jim, een Schot van vijfenvijftig jaar die al zo’n twaalf jaar aan boord was. Hij liep op een fles whisky per dag, maar je merkte niets aan hem. Je merkte eerder iets als de whisky op was. Twee machinisten, twee koks met een bediende, wasbaas, twee man om de machinekamer schoon te houden.
Een bootsman, drie roergangers, vier matrozen. Deze laatsten waren voor het onderhoud en het lossen van lading. Janna stond op de monsterrol als schrijver/administrateur. Bij het van boord gaan van de lading moest Janna de vrachtpenning gaan innen, de post afhandelen en bestelde goederen voor de volgende reis noteren.
We namen geen lading mee van de eilanden, dit deed de m.s. Blue Boy, een oud bevoorradingsschip waar men ook brandstoftanks op had geplaatst. Het was het eerste eigen schip van de Black Star vloot, een Ltd van Sherman.
Was er geen gelegenheid voor ons om af te meren bij een eiland dan gingen we ten anker. Dan ging de tender te water voor het medisch team. Janna ging gelijk met de lading van boord om de vrachtpenning te innen. De bootsman stond aan de helmstok. Voor mij stond er een koud biertje in mijn hut.
 
 
 
 
Janna en ik reisden begin oktober af naar de Archipel van 322 eilanden, waarvan er 110 bewoond zijn.
Het bleek dat we niet alleen de eilanden van de Fiji Archipel moesten bezoeken met de Bucanier Queen. Op medisch verzoek ook naar het Franse eiland Wallis in een eilandengroep ten noordoosten van de Fiji. Deze staan onder Frans gezag, het toeziend oog is een Prefect. Hemelsbreed ligt het 18.000 km van Parijs.
Met regelmaat ook een bezoek aan de eilandengroep The New Hebrides, die westelijk van de Fiji lagen en weer onder Brits en Frans bestuur vielen. Dit was minder leuk, daar het nu de tijd was dat er cyclonen konden ontstaan*. De baan (trekrichting) van een cycloon in dit gebied liep vaker over the New Hebrides dan over de Fiji eilanden.
Al naar gelang de drukte en afstand legden we gemiddeld 1100 mijl per reis af. Als het even kon werd er 's nachts niet gevaren. We waren vier tot zes weken onderweg voor er weer werd afgemeerd op Suva. De bemanning had dan een vrije week. Janna ging afrekenen op kantoor, gaf het personeel van Sherman de bestellijst voor nieuwe goederen. Bij vertrek had zij de prijslijst. Aan de hand hiervan werd de prijs berekend voor de geleverde goederen.
Kleine reparaties aan het schip konden in deze periode worden uitgevoerd. Bram en Jampie waren voor het technisch onderhoud als wij in Suva lagen.
 
* In dit gebied is oktober - maart de tijd dat er cyclonen kunnen ontstaan.
 
 
Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg
 
 
 
 




donderdag 18 januari 2018

The MS Bucanier Queen - deel 2 uit de reeks 'Varen is leuk'


Uit de reeks Varen is leuk:

The MS Bucanier Queen in vier delen
Deel 2 van 4
 
juli - augustus 1979
 

 


 
's Avonds in bed lagen we nog het een en ander te bepraten over een gezamenlijk eventueel tweede Fiji avontuur. Het Cava drankje kwam weer ter sprake met de sarongs die zo nu en dan in zee waren verdwenen.
Hilary merkte wel op: 'We zullen ons nu wel moeten gedragen, we zijn dan in dienst van een organisatie.'
'Er wordt toch wel weer van Mieppie Tol haar diensten gebruik gemaakt?' was mijn vraag.
'Natuurlijk Pietje, wij zijn er toch bij, wij houden je handjes wel vast,' hoorde ik links en rechts van mij.
Janna vervolgde: 'Dit najaar geen verblijf voor ons in de jachthut. Sjaan en Aal mogen er gebruik van maken in oktober als ze willen, evenals Els en Jopie als die in Nederland verblijven. Zij kunnen de hut winterklaar achterlaten. De sleutel bij Pa en Ma Smit inleveren en de vuile was geven ze dan maar voor een keer aan Dientje, die zorgt dan wel weer dat het bij Ma Smit komt. Ik ga dit pas regelen als ik weet dat ik hier gemist kan worden.'
'Wie weet ruilen de dames wel van bedstee!' Ik kreeg twee flinke trappen onder het dekbed, maar goed dat ik maar anderhalf been had.




 


Janna vervolgde: 'Als alles verloopt naar ons plan, betaal jij dan weer onze sarongs Schipper, het is jouw fruit wat erin gaat. Het was ook jij die ze steeds weer zoek maakte als we waren wezen zwemmen.'
'Je weet het toch Janna,' zei Hilary, 'ons mannetje houdt van onverpakt en fris gewassen fruit.'
'Al komen er hier en daar ouderdomsplekjes en rimpeltjes op het fruit,' zei Janna.
'Ik zal Juffrouw Küp van Van Uden op de hoogte brengen als de Bucanier Queen doorgaat. Heerlijk om jullie dan weer in een sarong te zien.'

Maandag werd het voorstel van Sherman onder de koffie mét moorkop aan Pia verteld. Er werd heen en weer gebeld tussen Amsterdam, Zandvoort en Terschelling. Bob had toegezegd dat hij de plaats van Janna wel wilde innemen tijdens de winterperiode. Als we maar wel met de Pinksterdagen terug waren. Dan begon voor hem Terschelling weer, waar hij samen met Donja een strandpaviljoen runde.
Wij drieën waren het erover eens: Werd De Druif verkocht tijdens onze afwezigheid, dan maar een verhuisbedrijf om onze spullen in te laten pakken en in opslag te nemen.


Recht zo die gaat!
F.L..Woodleg